| تبليغات | X |
منتظرت میمانم خدایا
روزها رفت و سالها گذشت.ساعت ها و ثانيه ها تكرار شد .
اما باز روياي داشتن تو به حقيقت نپيوست.
وزمستاني سپيد همگي سپري شد
و فرا رسيد،ولي باز از تو خبر هيچ نيامد....
نكنه در نقطه ايي دور ياد مرا به فراموشي سپردي؟
ويا شايد بين سفر كسي اسم مرا از لابلاي كوله بار خستگي هايت ربود.
اي دست نيافتني.
هنوز تا دور دست ها ردپاي رفتنت پيداست.
كاش بودي و ميديدي جاده هم اكنون دگر براي تو است.
جاده ايي كه روزي بوسه گاه قدمگاه تو تود.
نازنينم بي تو اينجا افق است
و ذره ذره اندوه نبودنت را به پريشانم مينشاند.
باورم سخت است نبودنت با من ولي شايد تقدير اين است كه هست.
كاش ميديدي من هنوز در خم و پيچ جاده ها چشم به راه نشسته ام.،
گرچه ميدانم بهار هم ميرود...
روياي من بي سكوتم فر ياد است.
سكوت را بشكن وفضا را پر كن از طنين زيباي امدنت.
+ نوشته شده در دوشنبه 20 آبان1387ساعت 12:59 بعد از ظهر توسط افسانه |
همه لحظه هاي زندگي ميتونه شيرين باشه اگه عاشق باشيم زندگي با كسي كه دوسش داري قشنگه زندگي با عشقت نهايت اميد به بي نهايته ناراحتي از عشقت هم ميتونه باز يه جورايي شيرين باشه شيريني غم نه شيريني شادي عشق من زندگي بي تو برام محاله حتي يك ثانيه حتي يك لحظه. ساده ي سادهزندگي سكوت عشقه
نه ،كمتر از ثانيه
دوست دارم
+ نوشته شده در یکشنبه 19 خرداد1387ساعت 3:5 بعد از ظهر توسط افسانه |
اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست
به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم
مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد
مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم
بگو معنی تمرین چیست ؟
بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟
بریدن از خودم را ؟
مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ..
از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم
همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد
تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند
نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ...
هوای سرد اینجا رو دوست ندارم
مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام
+ نوشته شده در دوشنبه 30 اردیبهشت1387ساعت 7:35 بعد از ظهر توسط افسانه |
هرگز تو را فرموش نخواهم کرد حتی اگر مرا از یاد ببری و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا که تو را دوست دارم دیوانه وار عاشقت شدم چرا که مهربانی را در وجودت دیدم با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم نه تو از عشق من دست میکشی و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود محبوبم همیشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند 
سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره ای کنی فرسنگها راه خواهم پیمود چرا که شب عشق بسیار طولانی است
و قلبم در آرزوی تو می سوزد
آنگاه که از برابر دیدگانم دور شوی
خورشید وجودت پنهان می گردد
و ابرهای غم و اندوه مرا در بر می گیرند
و به دنیای غریبی می برند
همیشه در قلبم حضور داری
و عشقت زندگی ام را گل باران کرده است
تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کرده ام
+ نوشته شده در سه شنبه 17 اردیبهشت1387ساعت 6:26 بعد از ظهر توسط افسانه |
چه ساده به خودمان اجازه میدهیم قلبی را بیازاریم ؟؟ چه بی اجازه !
چه بی تابانه !
در نوَردیدی بی کرانه ی دلم را
چه بی پروا !
تهُی کردی ذهن شکوفه های باغچه را
از سبز و سرخ ِ بهار
چه پُر ابهامند!
چشمانت ،
ـ آن قافیه های تاریک
که هیچ واژه ای ، ترجمان ِ قعرسکوتش نیست
و
چه مظلومانه !
به خاک نشاندی ، با ِکِره گی ِ عشق را ...
و اینک من ماندم و
یک بغل ،
عشق مچاله! شده ی کاغذی !!!
چرا اومدی؟
حالا دیگر تنها تر از همیشه می مانم
جدایی برای من تا ابد شده است...
تو بمان همچنان با خاطرات خوش!
اما ...
اما کاش جوابی برای سوالم داشتی...
چرا؟
چرا بی صدا؟
چرا در سکوت؟
چرا؟
چرا؟
دل شکستن هیج وقت هنر نبوده...
اما
من...
با تمام وجودم دوستت دارم
+ نوشته شده در سه شنبه 10 اردیبهشت1387ساعت 7:52 بعد از ظهر توسط افسانه |
خدایا مثل ماهیانی که از وسعت دریا بی خبرن!از عظمت تو بی خبرم!!! اما این را میدانم که فقط تو مرحم این دل خسته ام هستی... فقط تو....jpg_thumb.jpg)
+ نوشته شده در یکشنبه 1 اردیبهشت1387ساعت 6:54 بعد از ظهر توسط افسانه |
+ نوشته شده در جمعه 30 فروردین1387ساعت 7:0 بعد از ظهر توسط افسانه |
نعره نیستند 
دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
تا ز نای جان بر آورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟
درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟؟
+ نوشته شده در یکشنبه 25 فروردین1387ساعت 6:9 بعد از ظهر توسط افسانه |
اي هم صداي كودكي ام زندگي ام را با همان مهر و عطو فت با دستان تو تقسيم ميكنم . چتر خود را باز كن ،همسفر با من باش. كودكي ها را به خاطر بسپار. با همان سادگي كودكانه،اما عاشقانه. اما همچنان با سپيدي همراه مي رويم تا نقطه اي دور... گرچه از هم گذشتيم، اما با ياد هم زنده هستيم. خاطره هامان زنده ست. اميد در ما جاريست... 
روياي من
بي سكوتم فرياد است
ميرسيم به هم دوباره اگه هر كجا كه باشيم
من و تو ماهي و ابيم نبايداز هم جدا شیم هم جدا
+ نوشته شده در سه شنبه 20 فروردین1387ساعت 10:30 بعد از ظهر توسط افسانه |
بغض كردم در اغاز سفر،نمي دانم كه چه حسي بود كه.. مرا در خود فرو برد تا هيچ نگويم و تنها سايه دور شدنت را از دور دست ها به بدر قه بنشينم. كاش ميفهميدي كه عشق بازيچه نيست... و دوست داشتن يه حس نه يه اتفاق.. شايد هم يه حس غريب براي من... من اكنون امتداد خسته جاده ها را با چشماني پر از اشك مي نگرم. شايد اخرين پيچ روزي مرا هم از اين غربت به سوي خود فرا خواند.. سفر... تلخ ترين واژه اي كه به ياد دارم. چشمانم به افقي بي رنگ خيره مي ماند جادهاي كه درا ن انتظار را فرياد مي زنم.
+ نوشته شده در دوشنبه 12 فروردین1387ساعت 10:33 بعد از ظهر توسط افسانه |
من امدنت را جشن ميگيرم
من به خود برگشتنت را جشن ميگيرم... گذشته را رها كردي و من به تو مي بالم... تو زندگي را دوباره شروع كرده اي..... و من خوشحالم از همه بودنها.... و از همه شدنها... من خوشحالم كه تو پنجره هاي اميد را به روي خودت باز كرده اي.. امروز عشق بر تو بوسه ميزند... گل بر تو بوسه ميزند... امروز حتي خدا هم بر تو بوسه ميزند. سال نو مبارك.. سال خوبي داشته باشيد... يه سبد گل ياس، تقديم به همه اونهايي كه مي اومدن تو وبلاگم وبهم سر ميزدن... همراه با بهترين ارزوها براي شما دوستان عزيزم
+ نوشته شده در دوشنبه 12 فروردین1387ساعت 10:8 بعد از ظهر توسط افسانه
نمي دونم... وقتي به اين واژه فكر مي كنم...به بن بست ميرسم... من هميشه مي ترسيدم از اينكه كسي رو دوست داشته باشم. شايد اين حس غريب مال من باشه ... كه نتونستم معناي اصلي دوست داشتن واقعي رو پيدا كنم... وقتي فكر ميكنم و ميبينم كه ادما چه زود حرفاشون باد هوا ميشه .. به همه چيز شك ميكنم.حتي به خودم... حتي به وجودم. حتي به كسايي كه ميگن دوستم دارن... به نظر شما دوست داشتن واقعي چه شكليه؟؟؟ دوست داشتن يعني... يكي بهم گفت:دوست داشتني خيلي حرف جالبي زد...همين دو كلمه كلي حرف برا گفتن داره... تو خلوتم هميشه به اين جمله فكر ميكنم، اما هنوز نتونستم به اون ارامش ذهني كه دلم ميخواد برسم، اخر فكر من،نقطه ابتداي فكر منه...انگاري برام نقطه پاياني نداره... اي تو اغاز تمام نقطه پايان ها نقطه پايان من با تو سر اغاز مي شود...
كه بدون نياز باشه،با راز باشه...
+ نوشته شده در شنبه 25 اسفند1386ساعت 6:44 بعد از ظهر توسط افسانه |
ای کاش پرتو نوری بودم در تاریکخانه دلت...
ای کاش رودی بودم در مسیر تشنگی ات...
ای کاش کوهی بودم در مسیر مشکلاتت...
ای کاش گلی بودم در شوره زار زندگیت...
ای کاش التیامی بودم بر زخم کهنه دردت...
اما افسوس!!
افسوس که غرورت را هنوز نتوانسته ایی در جاده های خاکی
دفن کنی...
پس از رفتنت ارزو هایم را دفن خواهم کرد...
خاطراتم را به پستوی زمان خواهم سپرد...
و نبودنت را باور خواهم کرد...
و اجازه ورود هیچ نگاهی را...
به رویاهایم نخواهم داد...
به امید فرداها زنده می مانم...
با یاد گذشته زندگی میکنم...
+ نوشته شده در جمعه 17 اسفند1386ساعت 6:28 بعد از ظهر توسط افسانه |
بغض تازه در من ترانه های قشنگی نشسته اند انگار از نشستن ِ بیهوده خسته اند انگا ر سالهای زیادی ست بی جهت امید خود به این دل ِ دیوانه بسته اند ازشور و مستی ِ پدران ِ گذ شته مان حالا به من رسیده و در من نشسته اند ... من باز گیج می شوم از موج واژه ها این بغضهای تازه که در من شکسته اند من گیج گیج گیج ، تورا شعر می پرم اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند.... اما....اما....
+ نوشته شده در جمعه 10 اسفند1386ساعت 7:24 بعد از ظهر توسط افسانه |
اين روزها به تناقض فکر می کنم کار با فکر حرف با عمل. چرا نميشه راست گفت و بود؟؟؟ تا کي؟؟؟؟ دارم خسته می شم.... اين روز ها / همش ميرم و ميام ميرم و بر می گردم.....می ترسم. بعضی لحظه ها در عصیانم...باخودم ...
تناقض
+ نوشته شده در چهارشنبه 8 اسفند1386ساعت 7:41 بعد از ظهر توسط افسانه |
شاخه ای گل در دست.. هیچ در دل ندارم که برایت باز گویم هر آنگونه که مرا می بینی..... می یابی
منتظر بر سر راه..
من به مهمانی چشمان پر از عاطفه آمده ام..
عشق
و به همراه گل سرخ چه معنایی دارد؟
واژه هایی که کلام من و توست..
در کتابی است که هر واژه آن...
شعر ناخوانده احساس
من زگرمی نگاهت خواندم..
که گل سرخ چه معنایی دارد.
و کلامت
که پر از نغمه و موسیقی بود..
مثل جاری شدن گرمی عشق..
در رگ یخ زده لحظه دلتنگی هاست
دیگر توان نوشتن نمانده است دستانم خشکیده و لرزان
من که روزگاری امیدواری به غریبه می آموختم اکنون مرغ امید از بام آرزوهایم پر کشیده است
حال تنهای تنهایم چه شده اند آن یاران با وفا ؟؟!!
برگ برگ زندگیم در حال خشکیدن ... صحنه ای به یاد ماندنی : رنگ های سرخ و زرد ... هم زیباست و هم نشانه ی خطر
شاخه هایی که با کوچک ترین نسیمی می شکند ... نمی دانم ... می خواهند مرا از مرگ بترسانند یا نوید رهایی از زندگی را دهند
آرام ترانه ی سکوت سنگین شبانه ی خویش را زمزمه می کنم ... هوا سرد است ... قطره های بارانی که خود را از ابر رها می کنند و می پندارند آزاد می شوند ... نمی دانند ... افسوس نمی دانند اسیر خاک می شوند ... و آنگاه آرزو می کنند کاش هرگز متولد نمی شدند
شب سیاهیست ستاره ای نیست
آری این زندگیست گلایه ای نیست......
+ نوشته شده در یکشنبه 5 اسفند1386ساعت 8:0 بعد از ظهر توسط افسانه |
پشت یک نگاه سرد......... با وجود اینکه دلم می خواست با تمام وجود داد بزنم بخاطر تو گفتم به خاطر هیچ کس پرسید به خاطر چه چیزی زنده هستی؟ با بغض گفتم: به خاطر هیچ چیز از او پرسیدم تو به خاطر چه کسی زنده هستی؟ با لبخندی اشک آلود گفت به خاطر کسی که مرا هیچ می داند... 
سکوت: هزاران معنی،
پرسید به خاطر چه کسی زنده هستی؟ 
+ نوشته شده در یکشنبه 21 بهمن1386ساعت 7:58 بعد از ظهر توسط افسانه |
و بعد از رفتنت شبی از پشت يک تنهايی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نيلوفری صدا کردم تمام شب را برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بين گلهايی که در تنهاييم روييد . با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترين تمنای دلم گفتی دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم همين بود اخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را بر روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشيد وا کردم نمی دانم چرا رفتی؟ نمی دانم چرا ! شايد خطا کردم تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم تا کجا ! تا کی ! برای چه ؟ ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه باريد و بعد از رفتنت يک قلب رويايی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشککی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايش خيس باران بود و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت. کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت درياچه بغض کرد کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد و من با آنکه می دانم تو هرگز ياد من نخواهی برد هنوز آشفته چشمان شيدای و زيبای توام برگرد برگرد و ببين که سرنوشت انتظار من تنها چه خواهد شد و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد کسی از پشت پنجره آرام و زيبا گفت تو هم در پاسخ بی وفايی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم و من در حالتی مابين اشک و حسرت و ترديد کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است و من در اوج پاييزی ترین ويرانی يک دل ميان غضه ای از جنس بغض کوچک يک ابر نمی دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.....
+ نوشته شده در چهارشنبه 21 آذر1386ساعت 2:32 بعد از ظهر توسط افسانه |
کاش میشد بار دیگر سرنوشت را از سرنوشت،،، کاش میشد هر چه هست بر دفتر خوبی نوشت.. کاش میشد از قلم هایی که بر عالم رواست... با محبت، با وفا،با مهربانی ها نوشت.. کاش میشد اشتباه هرگز نبودش در جهان.. داستان زندگانی، بی غلط حتی نوشت.. کاش دلها از اول مهمور حسرتها نبود.. کین ای همه ای کاش ها را بر دفتر دلها نوشت....
+ نوشته شده در یکشنبه 18 آذر1386ساعت 7:42 بعد از ظهر توسط افسانه |
کسی درد خندیدنم را نفهمید... و از ریشه پوسیدنم را نفهمید... همان اول ،راه من از او جدا شد... که به بیراهه پیچیدنم را نفهمید... زمین و زمان پشت سر میزد اما... کسی بر زمین خوردنم را نفهمید... چنان نرم و اهسته در خود شکستم... که حتی ترک خوردنم را هم نفهمید.
+ نوشته شده در یکشنبه 18 آذر1386ساعت 7:27 بعد از ظهر توسط افسانه |
اگر در دل میدیدم
غم و درد جدایی را... به دل هرگز نمی دادم؟ خیال اشنایی را.....
+ نوشته شده در پنجشنبه 15 آذر1386ساعت 9:54 بعد از ظهر توسط افسانه |
ما چون دو دریچه روبه روی هم..
اگاه ز هر بگو مگوی هم. .هر روز سلام و پرسش و خنده. هر روز قرار روز اینده عمر ایینه بهشت،اما...اه اکنون دل من شکسته و خسته ست، زیرا یکی از دریچه ها بسته ست نه مهر فسون نه نه ماه جادو کرد، نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد........؟. 
+ نوشته شده در جمعه 9 آذر1386ساعت 6:50 بعد از ظهر توسط افسانه |
کاش وقتی ارزو میکنم، از دل شفاف من هم رد شود، مرغ امین هم از اینجا بگذرد.... حرفهای قلبم را بشنود.... و امین بگوید.... 
+ نوشته شده در پنجشنبه 8 آذر1386ساعت 9:6 بعد از ظهر توسط افسانه |
اولین دیدار ما بود ان و شاید اخرین دیدار؟ ما در ان غربت به هم نزدیک تر یاران..... یاد عطر اگین ان افسانه گون لحظه..... نور باران باد و گلباران ! گشته در رویش نگاهم محو....... مانده در چشمم نگاهش مات.... باز هم او را توانم دید...؟ اه ! کی دیگر؟ کجا؟هیهات! اه!!!!!!!! اما؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ او مرا بی شک گمان با دیگری میبرد.... که به سوی من شتابان بود، من چرا بودم شتابان سوی او؟ این را ندانستم...... ناگهان دیدم،سایه مان کم رنگ شد، بیرنگ شد، گم شد..... ای کاش همه خاطرات گذشته پاک میشدند.. .ای کاش اصلا گذشته ایی وجود نداشت.... ای کاش می دیدمت؟ .. .می دیدمت و حر فایی رو که تو دلم سنگینی میکنه... رو بهت میگفتم اما نمی تونم؟ چون تو باورم نکردی....... نمی دونم بگم؟ من خودخواهم یا تو؟ اما.....اما......... یه جاهایی میتونستی بفهمی و ولی .........
+ نوشته شده در شنبه 3 آذر1386ساعت 7:25 بعد از ظهر توسط افسانه |
قاصدک؟هان چه خبر اوردی؟ از کجا وز که خبر اوردی؟ خوش خبر باشی..اما،اما........ گرد بام و در من............ بی ثمر میگردی........... انتظار خبری نیست مرا.. نه ز یاری،نه ز دیار ودیاری -باری، برو انجا که بود..چشمی و گوشی با کس برو انجا که تورا منتظرند............. قاصدک!در دل من همه کورندو کرند........... دست بردار از این در وطن خویش......... غریب........... قاصدک،تجربه های همه تلخ........... با دلم میگوید.................؟ که دروغی تو دروغ؟؟؟؟؟؟ که فریبی تو فریب؟؟؟؟؟؟؟؟ قاصدک!هان،ولی........اخر.......ای وای! راستی ایا رفتی با باد؟ با توام ای!کجا رفتی؟ای...........! راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟ مانده خاکستر گرمی، جایی در اجاقی ـ طمع شعله نمی بندم ـ خردک شرری هست .... هنوز.............. قاصدک!!!!!!!!!!!! ابر های همه عالم شب و روز.......... در دلم می گریند.... 
+ نوشته شده در چهارشنبه 30 آبان1386ساعت 8:16 بعد از ظهر توسط افسانه |
ما جرای زندگی ایا
جز مشقتهای تو امان با زجر،
اختیارش هم عنان با جبر،
بسترش بر بعد فرار و مه الود زمان لغزان،
در فضای کشف پوچ ماجراها چیست؟؟؟؟
من بگو یم ....یا تو می گویی؟؟؟؟؟؟؟؟
هیچ جز این نیست.............
تو بگویی یا نگویی،نشنود او جز صدای خویش؟؟؟؟؟؟؟
ماجراها گوید...اما نقش هر کس را....
می نگارد،یا که......می انگارد؟بیشتر با طرح ورنگ ماجرای
خویش............؟؟؟؟؟؟؟
اما زندگی هر چه می گوید بگذار که بگوید؟؟؟؟؟؟؟
عمر من دیگر چون مردابیست...........
راکد و ساکت و ارام و خموش...........
نه از او شعله کشد موج و شتاب..........
نه در او نعره زندخشم و خروش.............
+ نوشته شده در شنبه 26 آبان1386ساعت 9:47 بعد از ظهر توسط افسانه |
از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم شاید؟؟؟؟؟ که خدا خواست که دلتنگ بمیریم......... من ۲ ارزو دارم: ۱:ارزوی مرگ............ و ۲:مرگ ارزوهایی که دوستشون دارم........ ابی تر از انیم که بی رنگ بمیریم
+ نوشته شده در چهارشنبه 23 آبان1386ساعت 10:34 بعد از ظهر توسط افسانه |
خیلی سخته اون کس که گفت واسه چشات میمیره.........بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره.........خیلی سخت توی پاییز با غریبی اشنا شی....اما وقتی که بهار شد...... یه جوری ازش جدا شی..........خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی.....وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی......خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره.... .... ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شده دوباره...................
+ نوشته شده در یکشنبه 20 آبان1386ساعت 11:14 بعد از ظهر توسط افسانه |
شاید زندگی ان جشنی نباشد...که ما ارزویش را داشتیم.......... اما حالا که به ان دعوت شدیم...... بگذار تا میتوانیم زیبا برقصیم......
+ نوشته شده در شنبه 19 آبان1386ساعت 9:24 بعد از ظهر توسط افسانه |
فصل بارونی بیشه،رنگ چشماته همیشه
حس تازه بودن من بی نگاه تو نمیشه...
اگه دیروز اگه فردا اگه با هم اگه تنها...
باتوام....خود خود تو..اگه حتی توی رویا...
نه می افتم به پای تو....نه میمیری برای من....
همیشه رد پات پیداس...کنار رد پای من...
کاش دوباره بودن من....رنگ بودن تو باشه...
که در بسته قلبم،باز با دستای تو واشه....
تو مثل شبای مهتابی وبارونی....
وقتی که نباشی....دلگیرم.... میدونی.
حرفای دلم رو با اشک تو می گفتم....
بارون که میباره باز یاد تو می افتم.....
از غم منو غم تو از تب منو تب تو همه بی خبرن
از دل منو دل تو همه بی خبرن..........
+ نوشته شده در جمعه 18 آبان1386ساعت 6:22 بعد از ظهر توسط افسانه |
| ||||||
